പിറവി പൂര്‍ണ്ണം

ഒരു വേദന, ആഴത്തിലൊരു നീറല്‍,
ശരീരത്തില്‍ എങ്ങെന്നറിയാത്ത മനസ്സില്‍.
കവിത്വം കരയുന്നു…
അതിന്‍റെ മൌനത്തിലെ നീറ്റലാണ്.
ഒരു പിറവിക്കായത് സ്വയമൊരുങ്ങുന്നതായറിയുന്നു.
കുട്ടിയെന്തെന്നറിയാതെ പ്രസവിക്കുകയെന്ന കര്‍മ്മം.
നീറുന്നയിടത്ത്, മനസ്സില്‍… അവക്ത്യദൃശ്യങ്ങള്‍.
ഇന്നലെ ഞാന്‍ കാണാത്ത ഒരു വിടചൊല്ലല്‍,
അതില്‍ എന്റെയേട്ടന്‍ വിട്ടുപോകുന്ന-
യെന്റെ നാടിന്റെ നിശബ്ദമായ തേങ്ങല്‍…
അതില്‍ നിന്നൊരു നൂലില്‍ കോര്‍ത്ത പോലെ,
കൂട്ടില്‍ നിന്ന് വീണ കുഞ്ഞിന്റേതായയെന്‍റെ നഷ്ടബോധം…
നാടെന്നെ വാരിപ്പുണരുന്ന ദിനത്തിലേക്ക്
കലണ്ടറിലൂടെ നീണ്ടൊരു നോട്ടം.
വിഷു പുഞ്ചിരിക്കുന്നു… കൈ നീട്ടി വിളിക്കുന്നു.
കണിയൊരുക്കി കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന് പറയുന്നു.
ഒരു നോവ്‌ കലര്‍ന്ന മൃദുലമായ ചിരി
അതവിടെ പതിക്കുന്നു.
ഇന്നലെ പിരിഞ്ഞ പൂച്ചയോടു പിണങ്ങി
ബാക്കി നിന്ന പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെ ചൂണ്ടി
“പിരിയുന്നതിനു മുന്‍പായ അവസാന നിമിഷങ്ങളെ”ന്ന്
എന്‍റെ ഭര്‍ത്താവെന്നോടു പറയുമ്പോള്‍
ഉപമകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് മനസ്സില്‍ വീണ്ടും നാട്.
ആ പൂച്ചയില്‍ എന്‍റെ വിധി… ആ കുഞ്ഞില്‍ ഞാന്‍.
ചൂടേകാന്‍ എന്‍റെ മുറി, ഞാന്‍ ചായുറങ്ങുന്ന കട്ടില്‍.
കവിത്വം പിറവിയെ ഒരു പുഞ്ചിരിശ്രമത്തില്‍
അലസമായ്‌ കൈവിടുന്നു.
വിധിയുള്ളപ്പോള്‍ പിറക്കുമെന്നോര്‍ക്കുന്നു.
അവസാന അണുവും വലിച്ചെടുക്കുമ്പോള്‍
പ്രാണന്‍ വേര്‍പിരിയുന്നതിനെക്കാ-
ളൊരു പ്രാണന്‍ താനാല്‍ ഉടലാര്‍ന്നയനുഭൂതി.
പിടയ്ക്കുന്നത് ഹൃദയം തന്നെയെന്നുറപ്പ്.
ആണിന്‍റെ ചുറുചുറുക്ക്, പെണ്ണിന്റെ ക്ഷമ.
കാണുന്ന, കാണാതിരിക്കുന്ന, കരയുന്ന, കണ്ണുകള്‍.
കൂര്‍പ്പിച്ച ചെവിയ്ക്കുള്ളില്‍ വാക്കുകളുടെ പൊത്ത്.
കെട്ടിപ്പുണരുന്ന കയ്യുകള്‍…
കാലങ്ങളിലൂടെയോടുന്ന കാലുകള്‍.
ഉള്ളില്‍ യന്ത്രങ്ങള്‍ വച്ചുനോക്കിയാലും
അതിലെങ്ങെന്നറിയാത്ത മനസ്സ്.
മനുഷ്യന്‍ എന്നതിന്‍റെ തെളിവ് വ്യക്തം.
പിറവി പൂര്‍ണ്ണം.

Thoughts

Stop calling out my name!
Stop calling me for anything!
I am a nameless being in the truest self.
There I float in my thoughts and recollections
and you try to pull me out!
I hate those who speak while I am busy with thoughts,
staring at nothing at some zenith of my vision.
I contain my world there
in a miragic corner of my eye, invisible to you
and I dreamingly see the visuals and even myself there.
How then can you… cruelly… distract me!

A ring on phone, a direct talk, a noise from outside,
a small knock on the door, a crow’s cry-
a second’s voice as you may call it-
the words in any form that is never mine
take away my imaginary possessions.
You don’t feel that you did something to me.
But a merciless killing it was… a rude murder.
You killed me and it’s I who get punished, not you.
How worst a judiciary it is…that they term ‘fate’!

I hate you speaking, while I am lost in thoughts.
You speak nothings about nothings and disturb me.
Your words prick me deep inside…in my innerself.
They are more of lies-
exaggerations that appear to be hydrogenated balloons.
They take me out from my sweet dark world
just as a baby is brutally cut off from its umbilical cord
and dragged all the way to the stage of fools
to live with lies and lie with life.
It distracts me from the track that I am in
and replaces it with the track that I ‘should be’.
Who cares! It’s I who goes, and I don’t prefer a dead life.
Hence, in my dreams I replace it back with my favourite,
and tell myself that it is where I ‘should be’.

Those thoughts are what place me perfect
in the world I wish to be in,
taking birth, breathing, living and dying
in the dear things that own me madly,
where, I am in the arms of memories that are not lost.
They console me when I step down from luck.
They bring to me the dear dark happy comfort
that was my first home, pre-birth.
My cries would be sweet in it… cute as I crawl in.

Stop please, all the noises around that address me.
Spare me to be a light cotton fibre
free flowing in my thoughts,
wavering with every light breeze that carries me
to a far-off sea where the ship is sailing away.

Stop calling out my name, as I would hate it,
when I become no longer mine…lost in my world.
I am no one with no name-
the first truth about me.

I too own some other cluster of words
that plays in the wilderness of my thoughts.
The words are more echoes in different voices
once familiar and once directly close to my ears
with the heat of breath that produced it.
I love hearing it all over again.
The words are from the past marked moments
which I want to hear over and over again…
And the words I utter in it are what I had forgotten-
those tender expressions and some sincere replies.
Let it be! I love expressions even in dreams
or in dreamy revelations.

So be silent! Shut up! I say, I have no name!
Let me get lost from you…from me…and ‘should-be’s.

Now you count the numbers in your dice
till I finish counting the stars.

 

ശിവരാത്രി

ഒരു നാള്‍ക്കപ്പുറം ശിവരാത്രിയാണ് എന്ന് കലണ്ടര്‍ പറയുന്നു. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷവും ഈ വര്‍ഷവും ഞാന്‍ ഇല്ലാത്ത ആലുവയില്‍ ശിവരാത്രികള്‍ ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നു. ദൂരെ ചെന്നൈയില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ഈ അകല്ച്ചയില്‍ ആലുവ പിടയ്ക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു. പെരിയാറിന്‍റെ ഓളങ്ങള്‍ തട്ടിത്തുള്ളുന്ന വഞ്ചികള്‍ എന്റെ ഓര്‍മകളില്‍ തുഴയുന്നു… അവിടെവിടെയോ ഞാന്‍ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നു…

ശിവരാത്രിനാളിലും തുടര്‍ന്നുള്ള ഏതാണ്ട് ഒരുമാസവുമാണ് പുഴ കടക്കുന്ന തോണിയില്‍ ഇരുന്നു സഞ്ചരിക്കുവാനുള്ള ഭാഗ്യം… അന്ന് രാവിലെ കുളിച്ച് പട്ടുപാവാടയോ മറ്റോ ഇടണം എന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോഴാണ് വള്ളത്തിലെ ചെളിയെ കുറിച്ചോര്‍ക്കുക. അത് മാറ്റിവച്ച് തരക്കേടില്ലാത്ത ഏതെങ്കിലും ഒന്നു ധരിക്കും. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഒപ്പം ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ചേട്ടന്‍ പലപ്പോഴും ഉറക്കമായിരിക്കും. തിങ്ങി നിറഞ്ഞ ബസ്സില്‍ കയറി മൂന്ന് ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പ്‌ അപ്പുറത്തുള്ള മണപ്പുറത്തെത്തും. പിന്നെ നടന്ന് പുഴക്കരയില്‍ എത്തി വഞ്ചികള്‍ കാത്തു നില്‍ക്കും. വരുമ്പോള്‍ രണ്ടു മൂന്നെണ്ണം ഒരുമിച്ചു വരും. നീളം കൂടിയത്, കുറഞ്ഞത്, വീതി കൂടിയത്, കുറഞ്ഞത്, പിന്നെ ഇതിന്റെയൊക്കെ പല ചേര്‍ച്ചകള്‍. അമ്മ പറയും ചെറിയ വഞ്ചികളില്‍ കയറിയാല്‍ മതിയെന്ന്. കയറാന്‍ വിഷമം ആണത്രേ. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ ജാടയില്ലാതെ ചെറിയ വള്ളത്തില്‍ കയറി യാത്ര തുടങ്ങും… ചരിത്രം ഉറങ്ങുന്ന മണപ്പുറത്തിന്‍റെ മണ്ണിലേക്ക്. അക്കരെ എത്താറാകുമ്പോള്‍ ഒന്നെത്തി നോക്കും. പരിചയമുള്ള ആരെ എങ്കിലും കാണാതിരിക്കില്ല ഒരിക്കലും. ചിലപ്പോള്‍ പണ്ടെങ്ങോ കണ്ടു മറന്ന ഒരാളെ, അല്ലെങ്കില്‍ ഇന്നലെ വരെ എന്നും കണ്ടു ബോര്‍ അടിക്കുന്ന ഒരാളെ… ആ നാട് തന്നെ സമ്മേളിക്കുന്ന ഒരു പൂര്‍വ വിദ്യാര്‍ഥി സംഗമം പോലെ അവിടെ നമുക്ക് കാണാം വിശേഷങ്ങള്‍ കൊതിയോടെ കൈമാറുന്ന വിവിധ പ്രായക്കാരായ നാട്ടുകൂട്ടങ്ങളെ. ക്ഷേത്രത്തില്‍ തൊഴുത് തിരിച്ചു വഞ്ചിയില്‍ കയറുമ്പോള്‍ ഒരു ചെറിയ നോവ്‌ എവിടുന്നോ കയറി വരും… അതിന് ഒരു വിലാസമെഴുതാന്‍ എനിക്കറിയില്ല.

പുഴയിലെ യാത്രയില്‍ അഞ്ചെട്ടു കണ്ണുകളുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ഞാന്‍ ആശിച്ചു പോകും. അത്തരത്തിലാണ് എന്റെ തല തിരിഞ്ഞു എല്ലാ കാഴ്ചകളെയും സ്വന്തമാക്കുക. ദൂരെയുള്ള പാലം, അതിലോടുന്ന ട്രെയിന്‍, പുറകിലുള്ള ആലുവ പാലസ്, എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട ശ്രീകൃഷ്ണസ്വാമി ക്ഷേത്രം, ഓരത്തൂടെ അങ്ങിങ്ങായ്‌ പൊങ്ങിയ പോഷ് കെട്ടിടങ്ങള്‍, പിന്നെ കാണാമറയത്തെവിടെയോ ഉള്ള ഉളിയന്നൂര്‍ ക്ഷേത്രം, ഇതിനെക്കാളൊക്കെ വഞ്ചി മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോള്‍ താളത്തില്‍ തട്ടുന്ന ഓളങ്ങള്‍, വഞ്ചി വെള്ളത്തുള്ളികളെ തെറിപ്പിച്ച് വീശുന്ന രീതി… പുഴയുടെ ഇക്കരെ നിന്ന് അക്കരയിലെക്കുള്ള ആ വഞ്ചിയാത്ര- അതാണ് എന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥ ശിവരാത്രി. ചെറുപ്രായത്തില്‍ ഐതിഹ്യമൊക്കെ ആരറിയാന്‍! ശിവനും പാര്‍വതിയും തൊണ്ടയില്‍ കുടുങ്ങിയ വിഷവും ഒക്കെ എനിക്ക് പില്‍ക്കാല അറിവുകള്‍ മാത്രമായിരുന്നു. അതറിഞ്ഞിട്ടും വ്യത്യാസങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെയും എന്‍റെ നോട്ടം പുഴയില്‍ തന്നെയായിരുന്നു…

മണപ്പുറം എന്നാല്‍ എനിക്കൊരു ക്ഷേത്രമല്ല. അത് എനിക്ക് വര്‍ഷത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ മാത്രം തുറക്കുന്ന ഒരു ഷോപ്പിംഗ്‌ സെന്റര്‍ ആയിരുന്നു. പണ്ട് സ്ഥിരമായി ഒരു മുളക്ബജ്ജിക്കും ഒരു റോസ് ‘മദാമ്മപ്പൂട’യ്ക്കും ഉള്ള കാശ് എടുക്കുമായിരുന്നു. കുറച്ചു കൂടി വലുതായപ്പോള്‍ ഏതെടുത്താലും അഞ്ചു രൂപയുള്ള കമ്മലുകള്‍, വളകള്‍, പിന്നെ പ്രത്യേകത തോന്നുന്ന എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ… കുറച്ച് കൂടി വലുതായപ്പോള്‍, അടുത്തുള്ളവരുടെയോ, ഫ്രണ്ട്സ്ന്റെയോ കൂടെ ചുറ്റിയടിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ഒരു സ്ഥലം. ഇങ്ങനെ മണപ്പുറത്തിന് എന്‍റെ പ്രായത്തിലൂടെ പരിണാമം വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പുഴയ്ക്ക് എന്‍റെ വീക്ഷണ വ്യതിയാനങ്ങളിലൂടെ ആഴം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കേള്‍ക്കാത്ത ശബ്ദങ്ങള്‍ എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ കവിതകള്‍ എഴുതി തുടങ്ങി. പിന്നീടെപ്പോഴെങ്കിലും ഒരു എഴുത്തുകാരി ആവുകയാണെങ്കില്‍ അക്കരെ നിന്ന് ഇക്കരെയ്ക്ക് പോകുന്ന ഒരു വഞ്ചിയിലിരുന്ന് ഒരു സ്പെഷ്യല്‍ ലേഖനം എഴുതുമെന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ആഗ്രഹിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു… ഇന്നും അത് ഒരു ചെറിയ, വലിയ മോഹമാണ്.

മൂന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ ആയെന്നു തോന്നുന്നു, ഇപ്പോള്‍ പുഴയ്ക്ക് കുറുകെ ഒരു താല്‍ക്കാലികമായ പാലം ശിവരാത്രിയ്ക്ക് നീളാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്. ഇപ്പോള്‍ നല്ല വസ്ത്രം ഇട്ടു പുഴ കടക്കാം, വഞ്ചിയുടെ ചെളിയെ പറ്റി പേടിക്കണ്ട. പാലത്തിലൂടെ നടന്ന് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും… പലരും പറയുന്നു ആ നടപ്പ് ഒരു വലിയ അനുഭവമാണെന്ന്. എനിക്ക് അത് ശിവരാത്രിയുടെ അസ്തമനം പോലെയാണ്… പാലത്തിലൂടെ നടക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ എനിക്കിഷ്ടം ഇക്കരെ ഒറ്റയായി നിന്ന് ഒന്ന് നീട്ടി നോക്കിനാണ്‌… അവിടെ എനിക്ക് കാണാം ചെറുവഞ്ചിയില്‍ പുഴ കടക്കുന്ന എന്നെ… ആ കാഴ്ചയില്‍ തിളങ്ങും എന്‍റെ ആലുവാശിവരാത്രി… എന്‍റെ ചരിത്രം ഓടിക്കളിക്കുന്ന മണപ്പുറം… ശിവരാത്രിയുടെ എന്റേതായ ഐതിഹ്യം.

ഞാന്‍ ഇവിടെയിരിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ശിവരാത്രി വളരെയധികം നഷ്ടബോധം ഉണ്ടാക്കുന്നു. പക്ഷെ ഓര്‍മ്മകള്‍ എന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടവയുടെതാണ്. അടുത്ത ശിവരാത്രിക്കെങ്കിലും എന്‍റെ ആലുവയെ എനിക്ക് കാണാന്‍ കഴിയുമെന്ന് വിചാരിക്കുന്നു. മറ്റൊന്നിനുമല്ല, പുഴയില്‍ കാല്‍ നനഞ്ഞുനിന്ന് അക്കരയ്ക്കു നോക്കി, അവിടെ നിന്ന് ഒരു മുളക്ബജ്ജിയുടെ മണം വലിച്ചെടുക്കാന്‍… ഒരു മറവിയാകാത്ത എന്‍റെ ചരിത്രത്തെ അതിലൂടെ ആവാഹിക്കാന്‍.